Tween 20 / Polysorbate 20 CAS 9005-64-5

FAQ – kwestie techniczne i łańcuch dostaw

• P:

  W jakich przypadkach stosuje się Tween 20?

  O: Tween 20 (polisorbat 20) to niejonowy środek powierzchniowo czynny stosowany jako emulgator, środek zwilżający i solubilizator w preparatach farmaceutycznych, produktach spożywczych, kosmetykach oraz w zastosowaniach przemysłowych, w tym w środkach czyszczących i polimeryzacji emulsyjnej.
• P:

  Czy Tween 20 to to samo co polisorbat 20?

  O: Tak. Tween 20 to nazwa handlowa polisorbatu 20, a obie nazwy są używane zamiennie. Numer CAS 9005-64-5 określa tę samą substancję, niezależnie od stosowanej nazwy.
• P:

  Jaka jest wartość HLB substancji Tween 20?

  O: Tween 20 ma wartość HLB wynoszącą około 16,7, co wskazuje na jego silny charakter hydrofilowy. Dzięki tej wysokiej wartości HLB nadaje się on do stosowania jako emulgator typu O/W oraz środek solubilizujący do olejów, substancji zapachowych i hydrofobowych składników aktywnych w układach wodnych.
• P:

  Czy substancję Tween 20 można stosować w produktach spożywczych i farmaceutycznych?

  O: Tak, polisorbat 20 jest zatwierdzonym dodatkiem do żywności (E432) oraz substancją pomocniczą stosowaną w preparatach doustnych, do stosowania miejscowego i pozajelitowych. Nabywcy powinni sprawdzić konkretną klasę produktu oraz dokumentację regulacyjną obowiązującą w ich regionie i dotyczącą danego zastosowania.
• P:

  Czym różni się Tween 20 od Tween 80?

  O: Tween 20 (polisorbat 20) to ester monolaurynowy o wartości HLB wynoszącej około 16,7, natomiast Tween 80 (polisorbat 80) to ester monooleinianowy o wartości HLB wynoszącej około 15. Tween 20 charakteryzuje się lepszą rozpuszczalnością w wodzie i jest preferowany w układach wymagających wyższego stopnia hydrofilowości.
• P:

  Jakie wskaźniki jakości powinni sprawdzić nabywcy przy zamawianiu produktu Tween 20?

  O: Nabywcy powinni sprawdzić liczbę kwasową, liczbę zmydlenia, liczbę hydroksylową, zawartość wody oraz zawartość multilaurynianu. Parametry te gwarantują stałą skuteczność środka powierzchniowo czynnego w docelowym systemie preparatu.