Lincomycin Hydrochloride Monohydrate CAS 7179-49-9

FAQ - informacje techniczne i dotyczące dostaw

• P:

  Dlaczego dla chlorowodorku linkomycyny stosuje się różne numery CAS?

  O: Numer CAS 7179-49-9 odnosi się do monohydratu chlorowodorku linkomycyny, natomiast numer CAS 859-18-7 jest powszechnie stosowany do identyfikacji bezwodnego chlorowodorku. W dokumentach zakupowych należy podać postać hydratu, wzór chemiczny, zawartość wody oraz odniesienie do farmakopei, zamiast opierać się wyłącznie na numerze CAS.
• P:

  Jakim rodzajem antybiotyku jest monochlorek lincomycyny w postaci monohydratu?

  O: Lincomycyna to antybiotyk z grupy linkozamidów, wytwarzany przez bakterię Streptomyces lincolnensis, wykazujący działanie głównie przeciwko bakteriom Gram-dodatnim oraz niektórym bakteriom beztlenowym. Jej monohydrat chlorowodorku znajduje zastosowanie w farmacji i weterynarii jako antybiotyk, a także jako standard analityczny lub referencyjny.
• P:

  Jak porównywać moc między partiami chlorowodorku linkomycyny jednowodnego?

  O: Moc należy porównywać dopiero po upewnieniu się co do zgodności z metodą farmakopealną oraz tego, czy wynik jest podany w stanie naturalnym, w stanie wysuszonym czy w stanie bezwodnym. Dane dotyczące mocy mogą obejmować zawartość wody, substancje pokrewne, identyfikację oraz specyficzną skręcalność optyczną, dlatego w ofercie cenowej i certyfikacie partii należy określić podstawę obliczeń.
• P:

  Jakie atrybuty jakości mają znaczenie dla zastosowań farmaceutycznych lub weterynaryjnych?

  O: Należy potwierdzić obowiązujące wymagania farmakopei lub specyfikacji producenta dotyczące stężenia lub mocy, zawartości wody, substancji towarzyszących, pozostałości rozpuszczalników, pH, klarowności lub barwy roztworu (jeśli jest to określone), skręcalności optycznej oraz wymagań dotyczących pakowania. Pełny profil zanieczyszczeń powinien być zgodny z przewidzianym, regulowanym procesem.
• P:

  Jakie są typowe warunki rozpuszczalności i przechowywania monohydratu chlorowodorku lincomycyny?

  O: Zazwyczaj jest to biały lub prawie biały krystaliczny proszek rozpuszczalny w wodzie, metanolu i etanolu, którego temperatura topnienia wynosi zazwyczaj około 151–157 °C. W przypadku gatunków podlegających regulacjom może być wymagane przechowywanie w temperaturze około 2–8 °C, w miejscu chronionym przed światłem i wilgocią, w szczelnie zamkniętych opakowaniach z barierą przeciwwilgociową oraz zapewnienie transportu w kontrolowanej temperaturze zgodnie z ustaleniami.