Lauroilosarkozynian sodu CAS 137-16-6

FAQ — kwestie techniczne i dostawy

• P:

  Czym jest lauroil-sarkozynian sodu CAS 137-16-6?

  O: Lauroilosarkozynian sodu to anionowy środek powierzchniowo czynny na bazie aminokwasów, otrzymywany z kwasu laurynowego i sarkozyny. Ma numer CAS CAS 137-16-6, numer WE 205-281-5 oraz wzór cząsteczkowy C15H28NNaO3 i jest stosowany głównie w łagodnych preparatach myjących do pielęgnacji ciała.
• P:

  Jakie są główne zastosowania lauroil-sarkozynianu sodu?

  O: Znajduje zastosowanie w szamponach i produktach do pielęgnacji włosów, środkach do mycia twarzy, płynach do mycia ciała, pastach do zębów oraz innych łagodnych preparatach myjących. W zależności od składu preparatu może pełnić rolę głównego lub pomocniczego środka powierzchniowo czynnego.
• P:

  Dlaczego lauroilosarkozynian sodu określa się jako łagodny środek powierzchniowo czynny?

  O: Został wybrany ze względu na dobre właściwości pieniące i myjące oraz niższy poziom podrażnień w porównaniu z wieloma tradycyjnymi surfaktantami siarczanowymi. Jego łagodne działanie zależy od pełnego składu preparatu, wartości pH, stężenia oraz połączenia z innymi surfaktantami.
• P:

  Jakie formy preparatu, składniki aktywne i wartość pH należy sprawdzić w przypadku lauroilosarkozynianu sodu?

  O: Produkty klasy handlowej są zazwyczaj dostarczane w postaci bezbarwnej lub jasnożółtej cieczy o zawartości substancji czynnej wynoszącej około 30% lub w postaci białego proszku o zawartości substancji czynnej wynoszącej około 95%. W roztworze wodnym pH jest zazwyczaj zasadowe, często wynosi około 7,0–8,5 dla roztworu 10%, ale dokładne wartości różnią się w zależności od gatunku.
• P:

  Czym różni się lauroilosarkozynian sodu od laurylosiarczanu sodu lub lauroilizetionianu sodu?

  O: Lauroilosarkozynian sodu jest anionowym środkiem powierzchniowo czynnym z grupy sarkozynianów, natomiast laurylosiarczan sodu jest środkiem powierzchniowo czynnym z grupy siarczanów, a lauroilizetionian sodu – środkiem powierzchniowo czynnym z grupy izetionianów. Różnią się one pod względem struktury, łagodności działania, zdolności do tworzenia piany, zachowania w zależności od pH oraz kompatybilności, dlatego należy je dobierać na podstawie badań recepturowych, a nie stosować jako bezpośrednie zamienniki.